Μια φίλη απ'τα παλιά.

Σήμερα είπα να σας γνωρίσω μια φίλη μου. Τη λένε Λαμπρινή και τη γνωρίζω ουσιαστικά από τότε που άρχισα να γνωρίζω τον κόσμο και πέρα από την οικογένειά μου, δηλαδή το νηπιαγωγείο.  Τότε δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί, αλλά μικρά και μεγάλα νήπια.
Με τη Λαμπρινή έχουμε μόνο 13 μέρες διαφορά ηλικιακά και μέναμε στην ίδια γειτονιά. Περάσαμε όλα μας τα παιδικά χρόνια μαζί, αυτοκόλλητες. Στο δημοτικό θυμάμαι πάντα να πηγαίνουμε μαζί το πρωί σχολείο, να  επιστρέφουμε μαζί και να ξαναπηγαίνουμε μαζί φροντιστήριο αγγλικών. Χωριστήκαμε στα δεκαεφτά όταν εγώ πήγα στο σχολείο των Μουδανιών και μετά Θεσσαλονίκη, αλλά η επικοινωνία δεν χάθηκε ποτέ. Συζητούσαμε ώρες για τους πρώτους έρωτες και τις ανησυχίες μας.  Εγώ παντρεύτηκα πρώτη και μετακόμισα στα Σήμαντρα.   Επίσης, έγινα πρώτη μανούλα.  Θυμάμαι όταν ήρθε να με επισκεφθεί που συζητούσαμε το πώς είχε αλλάξει η ζωή μου. Τώρα πια είναι κι εκείνη μανούλα και μπορεί να με καταλάβει καλύτερα.  Το περίεργο είναι πως οι κόρες μας έχουν γεννηθεί με μία μέρα διαφορά!
Νομίζω πως όλοι όσοι είναι φίλοι στην ενήλικη ζωή τους με παιδικούς φίλους νιώθουν αυτό το δέσιμο.  Ότι και να ζήσουμε από εδώ και πέρα, θα υπάρχει πάντα η γλυκιά ανάμνηση από τα παιδικά μας χρόνια και πραγματικά περάσαμε υπέροχα χρόνια! Εύχομαι τα παιδιά μας να ζήσουν κι αυτά υπέροχα παιδικά χρόνια, αν και τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Εύχομαι, λοιπόν, να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε στιγμές της ζωής μας και ανυπομονώ για τη μέρα που θα πηγαίνουμε βόλτα στα μαγαζιά μαζί με τις κόρες μας! Χαχαχα!